Część 2: Beatriz kpiła ze mnie, oskarżając mnie o udawanie. Pilar zbagatelizowała mój stan, twierdząc, że próbuję pokrzyżować im plany. Nawet Marcos, człowiek, któremu najbardziej ufałam, unikał mojego wzroku i kazał mi odpoczywać, obiecując, że wrócą „wkrótce”.
Wkrótce oznaczało tydzień.
Kiedy nadszedł kolejny skurcz, odeszły mi wody. Błagałam o pomoc, o karetkę – ale mnie zignorowali. Zamiast tego, wzięli bagaż i wyszli.
Wtedy to usłyszałam – ostateczną zdradę.
„Zamknijcie drzwi” – powiedziała Pilar. „Na wypadek, gdyby próbowała za nami pójść”.
I tak zrobili. Zamknęli mnie w domu.
Samą. Rodzącą.
Przez chwilę prawie się poddałam. Ale potem poczułam ruchy dziecka – i coś we mnie się zmieniło. Nie pozwoliłam, by moje dziecko cierpiało z powodu moich błędów.
Zbierając wszystkie siły, przeczołgałam się po podłodze, żeby sięgnąć po telefon. Centymetr po centymetrze, z bólu i wyczerpania, wołałam o pomoc.
Kareta przyjechała w samą porę.
Chociaż cierpiałam z powodu bólów porodowych, moja teściowa i cała rodzina mojego męża zamknęli drzwi i pojechali na wycieczkę… gdy wrócili następnego dnia i mnie nie znaleźli, byli zrozpaczeni, widząc znak, na którym widniał napis: „dom sprzedany”.
