„Wiedziałeś więcej, niż dałeś po sobie poznać, Paul.”

„Nie rób tego.”

„Czy wiedziałeś, że ona żyje? Że odeszła, żeby żyć swoim życiem? Że odeszła, żeby być z kimś, kogo kochała?”

„Jodi…”

„Wiesz, Paul?”

Nadzieja się poruszyła. Przytuliłem ją do ramienia.

Paul potarł szczękę. „Zadzwoniła do mnie raz”.

Przez sekundę nie mogłem mówić.

„Ona co?!”

Teraz wyglądał na wściekłego, co oznaczało, że jest przyparty do muru. „Kilka miesięcy po tym, jak odeszła. Powiedziała, że ​​jest z Andym. Powiedziała, że ​​wszystko w porządku”.

„A ty pozwoliłeś mi wierzyć, że nie żyje. Kazałeś mi opłakiwać moje dziecko, bo nie wróci”.

„Dokonała wyboru, Jodi. Nie karz mnie za jej decyzję”.

Hope wydała z siebie cichy okrzyk i to jakoś wszystko pogorszyło. Zachwiałem się automatycznie, zataczając powoli koła na jej plecach.

„Przez pięć lat mówiłeś mi, że nie mamy odpowiedzi”.

„Powiedziałem jej, że jeśli wróci do domu, to sama” – warknął. „Miała szesnaście, prawie siedemnaście lat. Nie wiedziała, co robi. Chciała zmarnować życie dla studentki, która rzuciła studia i nie ma przyszłości. Co miałem zrobić? Zachęcać ją do tego?”

„Nie” – powiedziałem. „Wolałbyś mieć rację, niż mieć ją w domu, nawet gdyby miało nas to kosztować córkę”.

Amber pojawiła się w drzwiach. „Paul…”

Nawet na nią nie spojrzałem. „Tu nie da się nic powiedzieć”.

Paul wpatrywał się w Hope, jakby mogła go w jakiś sposób uratować.

Zamiast tego chwyciłam torbę z pieluchami i klucze.

„Zabieram Hope do kliniki” – powiedziałem. „A kiedy wrócę, musisz stąd wyjść. Wezwałem cię, żeby sprawdzić, czy masz choć odrobinę wstydu”.

„Jodi…”

„Mówię poważnie. Jeśli nadal tu jesteś, powiem policji, że unikałeś kontaktu z matką zaginionego dziecka”.

To skłoniło go i Amber do działania.

W klinice dr Evans zbadał Hope i stwierdził, że wygląda zdrowo, tylko trochę niedowagowo. Zadawała jej ostrożne pytania. Ja udzielałem ostrożnych odpowiedzi. Pokazałem jej notatkę, przybory i kurtkę.

Zapytała, czy mam jakieś wsparcie ze strony rodziny.

Prawie się roześmiałem.

„Piję kawę i spotykam się z kolegami z pracy” – powiedziałem.

Uśmiechnęła się smutno. „Czasami tak się zaczyna”.

Około południa miałam już dokumenty dotyczące sytuacji awaryjnej od pracownicy socjalnej o imieniu Denise i trzy nieodebrane połączenia od Paula, które usunęłam bez odsłuchania.